TRILOGY I
The weeping meadow

DIALOGUES

27/9/2003

      ΠΡΑΞΗ 1η

ΣΚΗΝΗ 1 ΕΚΒΟΛΕΣ ΠΟΤΑΜΟΥ/ ΜΕΡΑ

•	Αφηγητής:
 Σκηνή πρώτη. 
Εκβολές ενός μεγάλου ποταμού στον κόλπο της Θεσσαλονίκης, γύρω στα 1919. 
Η ελαφριά ομίχλη διαλύεται αργά πάνω απ’ τη λασπωμένη γη, που απλώνεται γυμνή σαν στέππα στον ορίζοντα.
 Μια μεγάλη ανθρώπινη ομάδα έρχεται περπατώντας αργά με μπόγους και βαλίτσες στα χέρια. Τα ρούχα τους φθαρμένα και σκονισμένα, μαρτυρούν μια παλιά αρχοντιά.
 Προηγείται ένας άνδρας, στα 40, με τη γυναίκα του-μια ασθενική γυναίκα- κι ανάμεσά τους δύο μικρά παιδιά: ο γιος τους – ένα αγόρι ως 5 χρονών, κι ένα μικρότερο κορίτσι, σχεδόν μωρό.
 Το κοριτσάκι, κάθε τόσο, ψάχνει χαμένο το χέρι του αγοριού. Φθάνοντας κοντά στο ποτάμι, ανθρώπινη ομάδα σταματά απότομα σαν κάποιος απ’ την άλλη όχθη να φώναξε: 
«Ε! Ποιοι είστε; 
Από πού έρχεστε;»

•	Σπύρος:
 Έλληνες είμαστε. 
Πρόσφυγες απ’ την Οντέσσα. Τα καράβια μάς έβγαλαν στη Σαλονίκη.. Ένα μήνα στο λιμάνι καραντίνα με κονσέρβες. 
Στο ύστερο, οι αρχές μάς χώρισαν. Σε μας είπαν: «Προχωρήστε ανατολικά. Θα βρείτε μια αρχαία κολώνα κι ένα ποτάμι. Απ’ την κολώνα ίσαμε το ποτάμι, η γη δική σας. 
Η επανάσταση των μπολσεβίκων απλωνόταν παντού. Το Κόκκινο Ιππικό κάλπασε. Έφευγαν οι ξένοι. Η ελληνική παροικία της πόλης άδειασε. Εμείναμε τελευταίοι. 
Ο πρόξενος εφώναζε: 
«Δεν καταλαβαίνετε ότι κινδυνεύετε;»

•	Αφηγητής:
 Και ο άνδρας αρχίζει να περιγράφει σαν να ξαναζεί έναν εφιάλτη, τη φυγή των ελλήνων της Οδησσού, όταν ανήμερα του Αγίου Στεφάνου, μπήκε ο Κόκκινος Στρατός στην πόλη. 
Φεύγοντας με το τελευταίο καράβι, άκουγαν ακόμα φωνές απελπισίας, ονόματα στον αέρα, πυροβολισμούς... 
Ύστερα, είπε ο άνδρας: 
«Ένας καπνός εσηκώθη και η αγαπημένη πόλις εχάθη.»
 Το κοριτσάκι έψαχνε ακόμα το χέρι του μικρού αγοριού.

•	Σπύρος:
 Το κοριτσάκι δίπλα στο γιο μου δεν είναι δικό μας. 
Το βρήκαμε να κλαίει μέσα στο χαμό, πάνω απ’ το πτώμα της μητέρας της στη Λεωφόρο Πούσκιν, αν έχετε υπ’ όψιν.

•	Το μικρό αγόρι:
 Πώς σε λένε;
•	Το μικρό κορίτσι:
 Ελένη.

ΣΚΗΝΗ 3+3Α	ΝΕΑ ΟΔΗΣΣΟΣ/ ΜΕΡΑ

•	Φωνή παιδιού: 
Παιδιά, γύρισε η Ελένη! 
Γύρισε η Ελένη!

ΣΚΗΝΗ 3Β 		ΣΠΙΤΙ ΣΠΥΡΟΥ / ΜΕΡΑ

•	Κασσάνδρα: 
Comment tu te sens, ma petite?
•	Μικρή Ελένη:
 Bien, ma tante.
•	Κασσάνδρα:
 Επιτέλους, Δανάη.
•	Δανάη: 
Θα στα πω.
•	Δανάη: 
Ελένη... Έφερα τα βιβλία σου. Είσαι καλύτερα;
•	Μικρή Ελένη: 
Διψάω.

•	Δανάη: 
Οι περισσότεροι από τους δικούς μας, αυτοί που δεν άντεξαν τη ζωή στο ποτάμι και ξαναγύρισαν στη Σαλονίκη, φεύγουν πάλι. Αμερική, Αυστραλία, Αθήνα...
•	Κασσάνδρα: 
Αυτός ο τόπος σκοτώνει. Έπρεπε να είχαμε φύγει κι εμείς το ’22, όταν ήρθαν αυτοί οι χωριάτες απ’ την Ανατολή.
•	Δανάη: 
Ο αδερφός σου, Κασσάνδρα. Ο Σπύρος δεν ήθελε ούτε να τ’ ακούσει.
•	Κασσάνδρα: 
Δανάη, la petite delire.
•	Δανάη: 
Αν μάθαινε κάτι ο Σπύρος, θα τη σκότωνε.
•	Κασσάνδρα: 
Άδικα. Η μικρή δεν είναι δικό μας αίμα. Μίλησες με το γιο σου;
•	Δανάη: 
Τα’ χει χαμένα.
•	Κασσάνδρα: 
Ε, βέβαια. Έτσι που τα κατάφερε... Δεν μπορούσες να το προλάβεις;
•	Δανάη: 
Όταν το κατάλαβα, ήταν αργά. Δε λες καλά που με φώτισε κι επινόησα το παραμύθι της αρρώστιας της και την πήγα στην αδερφή μου στη Σαλονίκη τους τελευταίους μήνες. Τελικά, ευρέθη αυτή η καλή γυναίκα. Ο άντρας της, ξέρεις, commercant. Άκληροι. Όχι, όχι, τα δίδυμα πήγαν σε καλά χέρια.
•	Κασσάνδρα: 
Ο Σπύρος!
Κι ο γιος σου πίσω απ’ τον πατέρα του, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

ΣΚΗΝΗ 3Γ ΝΕΑ ΟΔΗΣΣΟΣ / ΜΕΡΑ

•	Αδερφός: 
Γεια σου, αδερφέ!

ΣΚΗΝΗ 4 ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΣΠΙΤΙΟΥ / ΝΥΧΤΑ

•	Μικρός: 
Ελένη! Ελένη!
•	Μικρή Ελένη: 
Σε περίμενα.

•	Μικρός:
 Ήμουνα στο κατώι. Πίσω από μια πόρτα. άκουσα τη μάνα μου και τις γυναίκες που ψιθύριζαν. Το κεφάλι μου βούιζε. Πονάς;
•	Μικρή Ελένη: 
Όχι, πια...
•	Μικρός: 
Δεν ήξερα τι να κάνω όσο έλειπες. Έβγαινα στο ποτάμι και κοίταζα το νερό. Θυμάσαι που λέγαμε να πάρουμε πίσω την ποταμιά να βρούμε τις πηγές;
•	Μικρή Ελένη: 
Σου ‘γραψα ένα γράμμα.
•	Μικρός: 
Ελένη... Θέλω να πω ότι... να, σε νοιάζομαι πολύ.

ΣΚΗΝΗ 5 + 5Α ΝΕΑ ΟΔΗΣΣΟΣ / ΜΕΡΑ

•	Ελένη!
•	Ελένη!
•	Ελένη!
•	Ελένη!
•	Παπαδάκι: 
Αλληλούια!
•	Γυναίκα: 
Χάθηκε η νύφη!
•	Ελένη!
•	Παπάς: 
Σώσον Κύριε τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττον δια του σταυρού σου πολίτευμα.
•	Γυναίκα: 
Χάθηκε η νύφη!
•	Ελένη!
•	Ελένη!

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΣΠΙΤΙΟΥ ΣΠΥΡΟΥ / ΜΕΡΑ

•	Κασσάνδρα: 
Ο καημένος ο Σπύρος... Από τότε που χάθηκε η Δανάη στη μεγάλη επιδημία, τον έτρωγε η μοναξιά.
•	Υπηρέτρια:
Ορέχτηκε το κορίτσι.

•	Κασσάνδρα: 
Στεκόμουνα πίσω της στην εκκλησιά. Τέλειωσε ο γάμος, είπε το αμήν ο παπάς και ξαφνικά την είδα να γυρίζει. Έφεγγε χλωμή σαν Παναγιά. Είπε στο Σπύρο: «Κάτι ξέχασα...» κι έτρεξε έξω. 
Έτρεξα κι εγώ ξωπίσω της. Πρόλαβα να τη δω να σηκώνει τις άκρες του νυφικού της και να χάνεται στο δρόμο για το ποτάμι.
•	Κασσάνδρα: 
Σπύρο! Σπύρο! Σπύρο, ήρθε ένα παιδί απ’ το ποτάμι. Τ’ αδέρφια μας ζητάνε να πας εκεί.
•	Κασσάνδρα: 
Σπύρο! Σπύρο!

ΠΡΑΞΗ 2η

ΣΚΗΝΗ 6	ΔΡΟΜΟΣ ΧΩΡΙΟΥ / ΜΕΡΑ

•	Νέος:
 Ένα αυτοκίνητο! Ε! Ε!
•	Νίκος βιολί: 
Σας ψάχνει όλο το χωριό! Εσύ έπαιζες ακορντεόν όλη νύχτα; Πού πάτε;

ΣΚΗΝΗ 6Α  ΕΙΣΟΔΟΣ ΠΟΛΗΣ / ΝΥΧΤΑ
•	Νίκος βιολί: 
Ευχαριστώ, γεια χαρά! 
Ελάτε, ελάτε! Διάολε κάπου πρέπει να περάσετε τη νύχτα.
      Μη φοβάστε! Είστε υπό την προστασία ενός βιολιού, μιας κιθάρας,   
      ενός κλαρίνου και ενός τέταρτου θορυβώδους οργάνου!

•	Νίκος βιολί: 
Καληνύχτα.
•	Νέος: 
Καληνύχτα, παιδιά.
•	Νίκος βιολί: 
Λυπάμαι που δεν έγινε....
•	Άλλος: 
Καληνύχτα, Νίκο.
•	Άλλος: 
Καληνύχτα.

ΣΚΗΝΗ 7Β		ΘΕΑΤΡΟ /ΝΥΧΤΑ

•	Νίκος βιολί: 
Κάποτε, εδώ ακουγόταν ο θρήνος της Εκάβης, οι κατάρες του Ληρ..., χειροκροτήματα, ατέλειωτοι ψίθυροι πριν ανοίξει η αυλαία και μια υπέροχη αναμονή. 
Τώρα; Τώρα, Θεσσαλονίκη, πόλη των προσφύγων. Έτσι δεν λένε; 
Μια πληγή που δε λέει να κλείσει.
Αυτό το θέατρο είναι το σπίτι μου.

•	Άνδρας:
Καλησπέρα.
•	Νίκος βιολί: 
Καλησπέρα.

•	Νίκος βιολί:
Εδώ μας έφεραν οι αρχές το ’22 μετά την καταστροφή της Σμύρνης. Η αυλή των θαυμάτων. 85 οικογένειες.
Καλησπέρα, Αίμη!
•	Αίμη: 
Δε μου βγαίνει η πασιέντσα.
•	Νίκος βιολί:  
Κουράγιο! Το καλό μας το κορίτσι. Καλησπέρα, Ειρήνη!
•	Ειρήνη: 
Καλησπέρα, Νίκο.
•	Νίκος βιολί:
 Βλέπω έχεις παρέα.
•	Νεαρός: 
Καλησπέρα.
•	Νίκος βιολί: 
Η πριμαντόνα που ακούτε, έχει μια αδερφή.
 Αυτή δε μου μιλάει.
 Προσεύχεται.
 Ξαπλωμένη με την Αποκάλυψη στο χέρι, ανοιχτή στο ίδιο κεφάλαιο, το δάχτυλο στο ίδιο σημείο, η μανούλα μου όπως πάντα θα κοιμάται. Καληνύχτα, μάνα! 
Οι παρτιτούρες μου θα ‘ναι στη θέση τους και η λάμπα όπως πάντα αναμμένη.
 Ο Νίκος το βιολί -όπως με ξέρουν στην πιάτσα- έχει τελειώσει ωδείο στη Σμύρνη, αλλά... 
Εδώ θα μείνετε, μέχρι να βρείτε πού θα πάτε, τι θα κάνετε. Κρυώνεις; Θα σε φροντίσουν οι γυναίκες.
 Όπως σου είπα, μικρέ, σε άκουσα. Έχεις χρυσάφι στα χέρια, μην το θάψεις.
 Καληνύχτα.
•	Νέος: 
Καληνύχτα.
•	Ελένη: 
Καληνύχτα
•	Νέος: 
Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμα ότι ... σε θέατρο είμαστε!

ΣΚΗΝΗ 9	ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΩΔΕΙΟΥ / ΜΕΡΑ

•	Δασκάλα: 
Παιδιά, σταματήστε λίγο. Πόσες φορές το ‘χουμε πει; Η στάση του σώματος. Όρθιο το σώμα σου. Όρθια η πλάτη σου. Μπροστά τα πόδια σου. Ωραία τα χέρια πάνω. Συνεργαστείτε. Ακούστε ο ένας τον άλλον. Γιώργο, έχεις τη μελωδία. Πιο δυνατά, πιο έξω...
•	Ελένη: 
Κάθε φορά στα κρυφά. Σαν κλέφτρα!

ΣΚΗΝΗ 10	ΘΕΑΤΡΟ / ΝΥΧΤΑ

•	Νίκος βιολί: 
Εκ του ναού λέγουσαν τοις 7 αγγέλους. Υπάγετε και ... Έι, χαθήκατε! Πού είσαστε;
•	Νέος: 
Πήγαμε μια βόλτα στην πόλη.
•	Ελένη: 
Καληνύχτα.
•	Νίκος βιολί: 
Καλά, τα λέμε το πρωί. Η πρόσκληση ισχύει, μικρέ.
•	Νέος: 
Καληνύχτα.
•	Ελένη: 
Καληνύχτα.
•	Νίκος βιολί: 
Και ύπαγεν ο πρώτος και εξέχεεν την φιάλην αυτού επί την γην και έγινε έλκος κακόν και πονηρόν εις τους ανθρώπους τους έχοντας το χάραγμα του θηρίου και τους προσκυνούντας  την εικόναν αυτού ...  
•	Σπύρος: 
Ελένη!
•	Γριά: 
Τι είναι;
•	Νίκος βιολί: 
Τίποτα, μητέρα. Κοιμήσου!
•	Αίμη: 
Τι έγινε, Νίκο;
•	Νίκος βιολί: 
Τίποτα.
•	Σπύρος: 
Ελένη!
•	Νίκος βιολί: 
Έι, δεν μπορείτε να μείνετε άλλο εδώ. Πάμε!
•	Σπύρος: 
Ξέρω ότι είσαστε εδώ!
•	Νίκος βιολί:
Ελάτε!
•	Νίκος βιολί: 
Στο συνοικισμό με τα σεντόνια!
•	Ελένη: 
Τα δανεικά ρούχα;
•	Νίκος βιολί: 
Φύγετε, φύγετε!

•	Σπύρος:
Ελένη!
Ξέρω ότι είσαστε εδώ!
     Αυτή η γυναίκα που αγκαλιάζεις, γιε μου, είναι η γυναίκα μου.
Με ντροπιάσατε. Δεν έχω πια τιμή κι υπόληψη. Όλοι με λυπούνται.                                Ξέρω ότι είσαστε εδώ, που να σας πάρει ο διάολος! 
Ελένη!

ΣΚΗΝΗ 11 Α	ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΣ / ΜΕΡΑ

•	Νέος: 
Ελένη!
•	Ελένη: 
Ξύπνησες;
•	Γειτόνισσα Α΄: 
Καλημέρα, Κώστα.
•	Φούρναρης: 
Καλημέρα, κυρά-Κούλα.
•	Γείτονας Α΄: 
Οι διπλανοί πλημμυρίσανε.
•	Φούρναρης: 
Κι εμένα στάζει η στέγη.

•	Νέος: 
Καλημέρα
•	Ζήσης: 
Καλημέρα. Ένα λεπτό. Μη με περιμένεις.
•	Ελένη: 
Καλημέρα.
•	Ζήσης: 
Καλημέρα. Κοιμηθήκατε καλά χτες το βράδυ;
•	Νέος: 
Λίγο δύσκολα.
•	Ζήσης: 
Τι νερό, Χριστέ μου, ήταν αυτό όλη νύχτα! Έχουμε αργήσει.
•	Γειτόνισσα Β΄: 
Κατερίνα! Κατερίνα! Σου ’φερα τη συνταγή.
•	Γειτόνισσα Γ΄: 
Καλημέρα, Φρόσω.
•	Γειτόνισσα Δ΄:
 Τι καλημέρα, θεια, που απ’ το πρωί απλώνω!
•	Καλημέρα.
•	Καλημέρα.
•	Καλημέρα.
•	Καλημέρα.

ΣΚΗΝΗ 12	ΠΙΑΤΣΑ ΜΟΥΣΙΚΩΝ / ΜΕΡΑ

•	Νίκος βιολί: 
Καλώς ήλθατε στην πιάτσα των μουσικών! Σε πειράζει να μείνεις για λίγο εδώ;
•	Ζήσης: 
Έλα, κοπέλα μου.

ΠΡΑΞΗ 3η

ΣΚΗΝΗ  12Β 	ΔΩΜΑΤΙΟ ΝΕΩΝ/ ΝΥΧΤΑ

•	Ελένη: 
Δεν μου απάντησες.
•	Νέος: 
Πούλησα ένα δαχτυλίδι της μάνας μου.
•	Ελένη: 
Τι;

•	Νέος: 
Δεν μπορούσα να σε βλέπω με δανεικά ρούχα.
•	Ελένη: 
Τι έχεις;
•	Νέος: 
Δεν ξέρω. Νιώθω περίεργα. Σαν κάποιος να μας κοιτάει.
      Ο πατέρας! 

ΣΚΗΝΗ 13	ΚΑΦΕΝΕΙΟ / ΜΕΡΑ

•	Νίκος βιολί: 
Ζήση! Φεύγουμε!
•	Νίκος βιολί: 
Καλησπέρα.
•	Καφετζής: 
Καλησπέρα.
•	Νίκος βιολί: 
Ούζο, μάστορα.
•	Καφετζής: 
Μονό, διπλό;
•	Νίκος βιολί: 
Με τέτοιο καιρό, διπλό.
•	Καφετζής: 
Έφτασε!
•	Καφετζής: 
Διπλό, σκέτο.
•	Ζήσης: 
Περάστε, παιδιά.
•	Νώντας: 
Καλησπέρα.
•	Αχιλλέας: 
Καλησπέρα.
•	Ζήσης:
Ο Νίκος το βιολί. Ο Νώντας, μπουζούκι, ο Αχιλλέας, τουμπελέκι.
•	Νίκος βιολί: 
Παιδιά, δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Μια αρπαχτή είναι. Αλλά στην αναβροχιά... Είστε;
•	Νώντας: 
Και το ρωτάς; Πότε φεύγουμε;
•	Νίκος βιολί: 
Απόψε με το βραδινό. Μόλις προλαβαίνουμε. Ακούω.
•	Νώντας: 
Φύγαμε!
•	Ζήσης: 
Ένα ουζάκι.
•	Καφετζής: 
Έφτασε!
•	Νίκος βιολί: 
Για να δούμε ποιοι είμαστε. Κλαρίνο, τουμπελέκι, μπουζούκι, βιολί και...
•	Ζήσης:
 Ακορντεόν;
•	Νίκος βιολί :
Έρχεται. Αν δεχτεί...
•	Νέος: 
Καλησπέρα.
•	Ζήσης: 
Γεια σου, μικρέ.
•	Νέος: 
Με ζήτησες.
•	Νίκος βιολί: 
Έκλεισα μια δουλειά. Μας λείπει ακορντεόν. Είσαι; Δεν είναι για πολύ. Έτσι για να δεις τι μετράς.
•	Ζήσης: 
Εγώ φεύγω. Πάω να ετοιμαστώ.
•	Νίκος βιολί: 
Θα ήθελα να είσαι εσύ. Εσύ. Δεν ξεχνάω εκείνη τη νύχτα που σ’ άκουσα για πρώτη φορά.
•	Ελένη: 
Καλησπέρα.
•	Νίκος βιολί: 
Καλώς τη.
•	Νέος: 
Ο Νίκος προτείνει να πάμε μαζί του.
•	Ελένη: 
Έτσι κι αλλιώς θα φεύγαμε. Ήρθε πάλι χτες βράδυ και τριγύριζε από κάτω.
•	Νίκος βιολί: 
Διάολε!
•	Νέος: 
Μετά πέρασε ένα τραίνο και χάθηκε. Σαν να τον πήρε μαζί του.

ΣΚΗΝΗ 14 ΦΛΩΡΙΝΑ ΚΑΦΕΝΕΙΟ/ ΜΕΡΑ

•	Ζήσης: 
Νίκο!
•	Νίκος βιολί: 
Κλειστό! Με κορόιδεψαν.
•	Αχιλλέας: 
Πάω να ρωτήσω δίπλα.
•	Νώντας: 
Και τώρα τι κάνουμε; Τι κάνουμε;
•	Νίκος βιολί: 
Τι κάνουμε;
•	Αχιλλέας: 
Νίκο, παιδιά, το μαγαζί έκλεισε. Έτσι μου ‘πανε.
•	Νίκος βιολί: 
Με συγχωρείς, μικρέ. Η πρώτη σου τουρνέ ήταν άτυχη.
•	Νέος: 
Εγώ είμαι εδώ γιατί μου είπες ότι έχω χρυσάφι στα χέρια μου.
•	Νίκος βιολί: 
Χάσαμε.

ΣΚΗΝΗ 14 Α ΒΑΓΟΝΙ ΤΡΑΙΝΟΥ /ΝΥΧΤΑ

•	Ζήσης: 
Δεν την πιστεύω τέτοια πολυτέλεια!
      Το ‘πε και το ‘κανε ο Νίκος.
      Είπε, χάσαμε. Ας γυρίσουμε τουλάχιστον αξιοπρεπώς.
      Αξιοπρεπώς.
•	Νίκος βιολί:
Το καπέλο μου.
      Έχασα το καπέλο μου.
      Το καπέλο μου.
       Έχασα το καπέλο μου.

ΣΚΗΝΗ 16 ΔΩΜΑΤΙΟ ΝΕΩΝ/ ΜΕΡΑ

•	Νέος: 
Φεύγω. Δε θα ‘θελα. Δε θα ‘θελα να παίζω σε ταβέρνες και σε γάμους.
      Δεν είναι μουσική αυτό.

ΠΡΑΞΗ 4η

ΣΚΗΝΗ 16 ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΣ/ ΜΕΡΑ

•	Προσφύγισσα: 
Ήρθαμε απ’ τον Πόντο και τη Μικρασία αναζητώντας πατρίδα κι αυτοί μας πετάνε σαν να ‘μαστε ζώα από δω κι από κει.
•	Καφετζής: 
Θα το κάνουν στρατόπεδο εδώ πέρα. Θα φέρουν μονάδες από το νότο.
•	Προσφύγισσα: 
Ο πόλεμος μας έλειπε. 

ΣΚΗΝΗ  16Α ΠΙΑΤΣΑ ΜΟΥΣΙΚΩΝ/ ΜΕΡΑ

•	Ζήσης: 
Γεια σας, παιδιά! Πού ‘ναι ο μικρός
•	Μουσικός: 
Πάνω.
•	Ζήσης: 
Μικρέ! Γεια σας, παιδιά! Πώς πάει;
•	Νέος: 
Ακούω.
•	Ζήσης: 
Σε γυρεύει ο Μάρκος. Ξέρεις ποιος. Ετοιμάζει κομπανία και ζητάει ακορντεόν. Άκουσε για σένα.
•	Νέος: 
Ο Μάρκος, εμένα;
•	Ζήσης: 
Ναι. Είναι μέρες που θέλω να στο πω, αλλά επειδή ο Νίκος... βλέπεις... το βιολί, σου ‘χει αδυναμία, δεν ήθελα και ...Έλα το απόγευμα να σ’ ακούσει. Εντάξει;
•	Νέος: 
Εντάξει.
•	Ζήσης: 
Για σένα μόνο ήρθα.
•	Νέος: 
Ο Μάρκος!

ΣΚΗΝΗ 20 ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ/ ΜΕΡΑ

•	Συνδικαλιστής Α΄: 
Οι κομματικές οργανώσεις και τα συνδικάτα που αγωνίζονται για την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, αποφάσισαν τη σύμπηξη λαϊκού μετώπου.
      Σύντροφοι! Σύντροφοι!
 Μόνο η συσπείρωση και η πάλη του εργαζόμενου λαού κάτω από τη                                                           σημαία του λαϊκού μετώπου θα οδηγήσει στην ικανοποίηση στην               ικανοποίηση των λαϊκών απαιτήσεων. 
Το λαϊκό μέτωπο καλεί όλα τα αντιφασιστικά, δημοκρατικά κόμματα       και δυναμεις στον κοινό αγώνα για την προάσπιση των λαϊκών ελευθεριών. Το σωματείο των εργαζομένων της περιοχήα καλεί όλους σε συμμετοχή στη γενική απεργία που εξέγγειλε το λαϊκό μέτωπο.
•	Νέος: 
Νίκο! Ήθελα να σου πω κάτι. Έπρεπε να στο πω. Με ζήτησε ο Μάρκος.
•	Νίκος βιολί: 
Το έμαθα. Καλημέρα. Το ήξερα πως θα φύγεις. Εσύ έχεις άλλα φτερά.
•	Συνδικαλιστής Β΄: 
Παιδιά, χωροφύλακες!
•	Νίκος βιολί: 
Πάμε!

ΣΚΗΝΗ 17Α  ΧΩΡΟΣ ΜΑΡΚΟΥ/ ΜΕΡΑ

•	Ζήσης: 
Κάτσε εκεί κι ετοιμάσου.
Μάρκο, ήρθε. Τι να του πω;
 Σ’ ακούει. 
Ο Μάρκος ρωτάει τι είναι αυτό που παίζεις.
•	Νέος: 
Κάτι δικό μου.
•	Ζήσης: 
Μικρέ!
Μου ‘πε να σου πω ότι έχει καιρό ν’ ακούσει τέτοιον ήχο. Ετοιμάζει τουρνέ για Αμερική. Στους έλληνες εκεί.
 Τι λες, σ’ ενδιαφέρει;
•	Νέος: 
Αμέρικα! Μου φαίνεται ότι ονειρεύομαι.
 Αμέρικα!
•	Ζήσης: 
Μην ενθουσιάζεσαι. Δεν είναι για αύριο. Θέλει χρόνο.
•	Νέος: 
Ελένη! Ελένη! Ελένη!

ΣΚΗΝΗ 17Β ΕΞΩ ΑΠΟ ΜΑΡΚΟ / ΜΕΡΑ

•	Σερβιτόρος: 
Πρόσεξε!
•	Γυναίκα: 
Θανάση, τι έγινε;
•	Άντρας: 
Ζήτω το λαϊκό μέτωπο!
•	Άντρας: 
Όλοι στη γενική απεργία!

ΣΚΗΝΗ 18Α ΠΑΡΑΛΙΑ ΛΕΥΚΟΥ ΠΥΡΓΟΥ / ΝΥΧΤΑ

•	Χορευτής: 
Χορεύετε;
•	Ελένη: 
Περιμένω το πλοίο.
•	Νέος: 
Ελένη! Ελένη! Πίστεψες πως σε πρόδωσα; Νόμισες πως σε πρόδωσα; Πώς είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατόν;

ΣΚΗΝΗ 18 ΔΩΜΑΤΙΟ ΝΕΩΝ/ ΝΥΧΤΑ

•	Νέος: 
Αμέρικα!

ΣΚΗΝΗ 19 ΠΑΡΑΛΙΑ ΛΕΥΚΟΥ ΠΥΡΓΟΥ/ ΜΕΡΑ

•	Κοριτσάκι: 
Αλέξη!
•	Μαμά: 
Περίμενε, Παυλίνα! Παυλίνα, περίμενε!
•	Νέος: 
Καλημέρα.
•	Θετή Μητέρα: 
Γεια σας. Παιδιά! Παιδιά, ελάτε! Γιάννη, Γιώργο, δεν θα χαιρετήσετε; Δεν θα χαιρετήσεις;
•	Δίδυμος Α΄: 
Είναι θυμωμένος.
•	Νέος:
 Ήτανε δύσκολα χρόνια. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε.
•	Δίδυμος Α΄: 
Μπορεί και να καταλαβαίνουμε.
•	Δίδυμος Β΄: 
Τ’ άλλα παιδιά στο σχολείο έχουν όνομα. Εμείς τι όνομα έχουμε;
•	Νέος: 
Λέγαμε με την Ελένη, με τη μαμά, να σας πάρουμε και να πάμε μια βόλτα.
•	Δίδυμος Β΄: 
Θέλω να σκεφτώ.
•	Δίδυμος Α΄: 
Είναι θυμωμένος.
•	Μαμά: 
Παυλίνα, περίμενε!

ΣΚΗΝΗ 21 ΚΑΦΕΝΕΙΟ / ΝΥΧΤΑ

•	Νίκος βιολί: 
Είπα, κόφτο. Σκέφτομαι.
•	Ζήσης: 
Νίκο, ο χορός δεν γίνεται. Το διαλύουμε; Τι κάνουμε;
•	Καφετζής: 
Φέρνω και δεν ρωτάω.
•	Συνδικαλιστής Β΄: 
Τι γίνεται, βρε παιδιά; Ο κόσμος περίμενε, περίμενε, βαρέθηκε. Ξαναγύρισαν όλοι στα σπίτια τους. Ερήμωσε έξω. Δεν το βλέπετε;
•	Συνδικαλιστής Α΄: 
Τι να κάνουμε;
•	Νίκος βιολί: 
Στην παλιά μπυραρία! Εκεί θα κάνουμε το χορό! Τώρα μου ‘ρθε. Στην παλιά μπυραρία.
•	Ζήσης: 
Σ’ αυτό το ερείπιο;
•	Νίκος βιολί: 
Ε, και; Και κρασί έχουμε και μουσική έχουμε... Είναι και το παλιό πιάνο εκεί.
•	Ζήσης: 
Βγες να τους το πεις.
•	Νίκος βιολί: 
Εντάξει. Βγαίνω. Σαξόφωνο! Είμαι κάποιος που είναι καταδικασμένος να δημιουργεί στη λάσπη. Οι ταβέρνες δεν μας δέχονται. Δεν μας θέλουν. Φοβούνται την αστυνομία. Κι έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε το χορό του συνδικάτου στην παλιά μπυραρία. Και μουσική θα ‘χουμε και κρασί θα ‘χουμε και θα μπορούμε να τραγουδάμε χωρίς ο αέρας να μας παίρνει τη φωνή. Σας περιμένουμε εκεί.

ΣΚΗΝΗ 19Β 	ΚΑΦΕΝΕΙΟ/ ΜΕΡΑ

•	Ελένη: 
Καλησπέρα.
•	Καφετζής :
Καλησπέρα.
•	Πελάτης:
Καλησπέρα. Ένα με ολίγη, παρακαλώ.

ΣΚΗΝΗ 19Α ΠΙΑΤΣΑ ΜΟΥΣΙΚΩΝ/ ΜΕΡΑ

•	Ελένη: 
Κρίμα, δεν είναι εδώ...
•	Δίδυμος Α΄: 
Αυτή είναι η πιάτσα των μουσικών;
•	Ελένη:
 Αυτή. Αλλά δεν είναι κανείς εδώ τώρα.
•	Δίδυμος Α΄: 
Και τι κάνουν οι μουσικοί;
•	Νέος: 
Οι μουσικοί; Οι μουσικοί....
Οι μουσικοί είναι απλωμένοι εδώ γύρω και περιμένουν. 
Κι έρχονται κάποιοι που στην πιάτσα τους ονομάζουν πελάτες, που έχουν ταβέρνα ή ψάχνουν μουσικό για γιορτή. Περνάνε μπροστά από κάθε μουσικό και βάζουν το χέρι στ’ αυτί σαν να λένε: «Ακούω, παίξε!».
 Και διαλέγουν. Άλλος ένα βιολί. Άλλος κλαρίνο. Άλλος μια κιθάρα.
•	Δίδυμος Α΄: 
Και συ τι κάνεις;
•	Νέος: 
Εγώ;
•	Δίδυμος Β΄: 
Εσύ, μαμά;
•	Ελένη: 
Με είπες «μαμά», Γιώργη;

ΠΡΑΞΗ 5η

ΣΚΗΝΗ 21 ΠΑΛΙΑ ΜΠΥΡΑΡΙΑ /ΝΥΧΤΑ

•	Συνδικαλιστής Α΄: 
Έρχεται μια μεγάλη παρέα!
•	Νίκος βιολί: 
Μουσική! Πάρτε καρέκλες! Καρέκλες, παιδιά!       
Δεν είναι τίποτα, παιδιά! Ένας φίλος πρόδωσε.
 Η απεργία θα γίνει! 
Μουσική!
•	Σπύρος: 
Έμαθα ότι αυτός ο μικρός κάνει ακόμα και τα δένδρα να χορεύουν. Θέλω να παίξει για μένα.
 Αυτός ξέρει τι.
•	Νίκος βιολί: 
Μουσική!
•	Νέος: 
Τον σκότωσα...

ΣΚΗΝΗ 22Β ΝΕΑ ΟΔΗΣΣΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ/ ΜΕΡΑ

•	Νέος: 
Τα ζώα του πατέρα!

ΠΡΑΞΗ 3η

ΣΚΗΝΗ 23 ΣΠΙΤΙ ΣΠΥΡΟΥ/ ΝΥΧΤΑ

•	Νέος: 
Τι είναι;
•	Ελένη: 
Ακούω φωνές.
•	Νέος: 
Πλημμύρισε το κατώι.
Το ποτάμι έπνιξε το χωριό. Βάρκες βγήκαν στην πλατεία.
•	Ελένη: 
Τι θα κάνουμε; Τι θα κάνουμε; 
•	Νέος: 
Ε! Μια βάρκα! 
Για το Θεό, έχω και παιδιά!  
Μια βάρκα! 
Ε!

ΣΚΗΝΗ 24 ΣΠΙΤΙ ΣΠΥΡΟΥ/ ΜΕΡΑ

•	Νέος: 
Μια βάρκα μας περιμένει κάτω απ’ το μπαλκόνι. Δεν ξέρω ποιος την έστειλε.
Ξύπνα τα παιδιά.
•	Ελένη: 
Παιδιά, ξυπνήστε! Πάμε!
•	Νέος: 
Πού πάμε;
•	Ελένη: 
Φεύγουμε, φεύγουμε.
•	Νέος: 
Ελένη!

ΣΚΗΝΗ  24Β ΝΕΑ ΟΔΗΣΣΟΣ - ΑΝΑΧΩΜΑ/ ΜΕΡΑ

•	Δάσκαλος: 
Εις το προηγούμενο μάθημα, παιδιά μου, σας ομίλησα δια τον ποιητήν Ανδρέα Κάλβο. 
Σήμερα θα σας διαβάσω ένα ποίημά του. Την «Ωδήν εις τον Ιερόν Λόχον».
Ας μην βρέξει ποτέ το σύννεφον, κι ο άνεμος σκληρός ας μην σκορπίσει το χώμα το μακάριον, που σας σκεπάζει.

ΣΚΗΝΗ 26 ΚΑΦΕΝΕΙΟ /ΝΥΧΤΑ

•	Νέος: 
Νίκο!
•	Νίκος βιολί: 
Αυτό που φοβόμαστε έγινε, μικρέ.
 Πιάσανε όλα τα παιδιά του συνδικάτου.
 Ήρθαν και για μένα στο θέατρο.
 Σας περίμενα. Δεν έχω πού να πάω.

ΠΡΑΞΗ 7η

ΣΚΗΝΗ 26Α	ΚΑΛΗ ΣΥΝΟΙΚΙΑ / ΝΥΧΤΑ

•	Ελένη: 
Θα μπορούσατε;
•	Θετή Μητέρα: 
Μόνο για τα παιδιά. Μαθεύτηκε ότι πιάσανε το φίλο σας το μουσικό χτες βράδυ.
•	Νέος: 
Όχι το Νίκο.
•	Θετή Μητέρα: 
Να προσέχετε. Ελάτε, παιδιά.

ΣΚΗΝΗ 27Α	ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΣ/ ΜΕΡΑ

•	Ελένη: 
Τους τελευταίους μήνες φεύγουν συνέχεια. Αδειάζει ο συνοικισμός.
•	Τραγούδι Φαλαγγιτών: 
Εμπρός για μια Ελλάδα νέα! Εμπρός μ’ ελληνική καρδιά! Εμπρός περήφανα, γενναία, με της Ελλάδος τα παιδιά! 
•	Νέος: 
Φαλαγγίτες!
•	Τραγούδι Φαλαγγιτών:  
Εμπρός η δόξα η παλιά μας, θα ξαναζήσει με καιρό...
•	Ελένη: 
Όταν ξύπνησα, δε σε είδα πλάι μου και τρόμαξα.
•	Νέος: 
Ήθελα να δω τη θάλασσα.
•	Ελένη: 
Πρώτη μέρα βγαίνεις σήμερα.
 Την περίμενα αυτή τη μέρα. 
Όλους αυτούς μήνες πήγαινα κι έβλεπα τα παιδιά κάθε μέρα. 
Όλον αυτό τον καιρό που σώπαινες, έτρεμα μη σε χάσω.
•	Νέος:
 Ήταν πολλά. Πνιγόμουν.

ΣΚΗΝΗ 27Α 		ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΣ/ ΜΕΡΑ

•	Νίκος βιολί: 
Εδώ είσαι, μικρέ;
•	Νέος: 
Εδώ είμαι.
•	Νίκος βιολί:
Ήθελα κι εγώ να σ’ αποχαιρετήσω.

ΣΚΗΝΗ 28	ΛΙΜΑΝΙ/ ΜΕΡΑ

•	Μουσικός: 
Τρίτο σφύριγμα, Μάρκο.
•	Μάρκος: 
Φεύγουμε. Αφήστε μια βάρκα για τον μικρό. Μπορεί και να προλάβει.
•	Μουσικός: 
Φεύγουμε.
•	Συγγενής α: 
Καλό ταξίδι!
•	Συγγενής β: 
Να μας γράφετε! 
•	Συγγενής γ: 
Να προσέχετε!
•	Συγγενής δ: 
Στο καλό! Καλό ταξίδι.

•	Νέος: 
Φύγανε!
•	Συγγενής μουσικού: 
Ο Μάρκος και οι άλλοι φύγανε.
Σε περιμένει μια βάρκα.
•	 Νέος: 
Μη μου θυμώνεις, Γιώργη.
•	Δίδυμος Α΄: 
Είναι μακριά η Αμερική;
•	Νέος: 
Γιάννη, Γιώργη, να προσέχετε τη μάνα σας.
•	Ελένη: 
Δεν πρόλαβα να το τελειώσω...
•	Νέος: 
Ελένη!

ΣΚΗΝΗ 29	ΔΩΜΑΤΙΟ ΝΕΩΝ / ΝΥΧΤΑ

•	Ελένη: 
Ποιος είναι; Ποιος είναι; Ποιος είναι;
Τα παιδιά μου!
Τα παιδιά μου!

ΠΡΑΞΗ 8η

ΣΚΗΝΕΣ 30 – 32 ΦΥΛΑΚΕΣ/ ΜΕΡΑ

•	Φωνή νέου (off):
Νέα Υόρκη, 5 Μαρτίου 1939.
Μικρή μου Ελένη,
φτάσαμε με την ψυχή στο στόμα στην Αμερική,
αφού κινδυνέψαμε στον ωκεανό χίλιες φορές.
Στο Ellis Island περάσαμε από κόσκινο.
Ψεκασμοί, ταπεινώσεις.
Αργά, βασανιστικά, τέλειωσαν όλα στο σκοτάδι.
Ξύπνησα σ’ ένα βρώμικο δωμάτιο που μύριζε εμετό.
Ο Μάρκος ροχάλιζε πλάι μου.
Αυτή είναι η Αμερική;
Αρχίσαμε να παίζουμε σ’ ένα μαγαζί, αλλά από κοντά άρχισαν κι έριδες στην κομπανία.
Η πρόσκληση για σένα και τα παιδιά δεν περπατάει.
Η θεία ούτε να τ’ ακούσει.
Βρήκα να κάνω πιάνο μ’ ένα γέρο Ιταλό δάσκαλο...
•	Φωνή νέου (off):
Αστόρια, Νέα Υόρκη, 30 Οκτώβρη 1940. 
Μάθαμε τα νέα εδώ. Έκλαψα. Είχα την ελπίδα ότι ο πόλεμος δεν θα ‘φτανε στα δικά μας χώματα. 
Θ’ αντέξει η πατρίδα; 
Πίσω από τον Μουσολίνι, ακολουθεί με σιδερένια βήματα η ναζιστική μηχανή. 
Αποφάσισα να καταταγώ στον αμερικανικό στρατό. Είναι ο μόνος τρόπος για να πάρω υπηκοότητα και να σας φέρω εδώ. 
Αλλά πότε πια; Πότε; 
Η Αμερική δεν μπήκε ακόμα στον πόλεμο, αλλά δεν θ’ αργήσει. Φοβάμαι τις σκοτεινές μέρες που έρχονται. 
Γράψε μου. Γράφε μου. 
Αρρωσταίνω στην ιδέα ότι μπορεί το γράμμα αυτό μπορεί να ‘ναι το τελευταίο που φτάνει σε σένα.

ΣΚΗΝΗ 33 ΕΞΟΔΟΣ ΦΥΛΑΚΩΝ/ ΜΕΡΑ

•	Ελένη: 
Πού με πάτε τώρα;
•	Δ/ντής Φυλακών: 
Βγαίνεις.
 Έχεις ένα γιο στρατιώτη, έτσι;
 Με ειδοποίησαν απ’ τη στρατιωτική διοίκηση να περάσεις σήμερα κιόλας να μάθεις νέα του.
•	Ελένη: 
Τι θέλετε να πείτε;
•	Δ/ντής Φυλακών:
 Έμαθα ότι είσαι από ένα χωριό στα σύνορα που χάθηκε πριν από χρόνια σε μια πλημμύρα.
•	Ελένη: 
Τι θέλετε να πείτε;
•	Δ/ντής Φυλακών:
 Ήρθε κι ένα γράμμα για σένα απ’ την Αμερική.
Έκανε 4 χρόνια να φτάσει μέχρι εδώ. 
Βρέθηκε πετάμενο κοντά στο πτώμα ενός νεκρού αμερικανού στρατιώτη, μετά την τελευταία μάχη στον Ειρηνικό.
•	Νέος:
31 Μαρτίου 1945. 
Νησιά Kerama. Αμερικανική Βάση του Ειρηνικού, 
15 μίλια δυτικά της Okinawa. 
Ελένη μου, 
έχω από χθες το γράμμα σου της 1ης Δεκέμβρη 1944, στην τσέπη μου. Ένα θαύμα πώς έφτασε εδώ, έστω τόσους μήνες μετά, κάνοντας το γύρο του κόσμου… 

ΣΚΗΝΗ 34 ΓΕΦΥΡΑ ΤΡΑΙΝΟΥ/ ΜΕΡΑ

•	Αξιωματικός: 
Κυρίες μου, σε μένα έλαχε ο θλιβερός ρόλος να σας υποδεχθώ. Οι δικοί σας σύζυγοι αδέλφια γιοί κείτονται πίσω σας, εις το πεδίον της τιμής.
•	Γυναίκα: 
Παιδί μου! Γιε μου!
•	Ελένη: 
Γιάννη! Αγόρι μου!
 Όχι! 
Μην κοιμάσαι, ξύπνα!
 Ξύπνα, μάτια μου! 
Ξύπνα, Γιάννη μου, για τη μανούλα σου!

ΣΚΗΝΗ 34Β ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΣΥΝΟΡΙΑΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ / ΝΥΧΤΑ

•	Γυναίκα καφενείου: 
Καθάριζα το γραφείο του διοικητή όταν τη φέραν οι φαντάροι.
Δεν περίμενα πως θα την ξαναδώ μετά από τόσα χρόνια.
•	Συγχωριανή: 
Την αδίκησες τότε.
•	Γυναίκα καφενείου: 
Το ξέρω. Το ‘χω βάρος. 
Πάω να φέρω λίγο νερό.
•	Ελένη: 
Φύλακα, δεν έχω νερό...δεν έχω σαπούνι...δεν έχω χαρτί να γράψω στα παιδιά μου... 
Αλλάζουν οι στολές...Φοράς γκρίζα, φύλακα;...φοράς μαύρα;... 
Το όνομά μου είναι Ελένη ... 
Είμαι εδώ για περίθαλψη αντικαθεστωτικού... 
Πού με πάτε τώρα; 
Φύλακα, δεν έχω νερό... δεν έχω σαπούνι... δεν έχω χαρτί να γράψω στα παιδιά μου... 
Αλλάζουν οι στολές,,, πράσινη ο Γερμανός .... είσαι Γερμανός, φύλακα; Τ’ όνομά μου είναι Ελένη. 
Είμαι εδώ για απόκρυψη αντιστασιακού... 
Πού με πάτε τώρα; 
Ήμουνα κι εγώ το ’44, το Δεκέμβρη στην πλατεία που γιόρταζε την Απελευθέρωση. 
Πού με πάτε τώρα; 
Αλλάζουν οι στολές... είσαι εγγλέζος, φύλακα; 
Πόσο κάνει η σφαίρα; Πόσο το αίμα; 
Όλες οι στολές ίδιες... φύλακα ... φύλακα  
Δεν έχω νερό... δεν έχω σαπούνι... δεν έχω χαρτί να γράψω στα παιδιά μου... 
Πού με πάτε τώρα; 
Τ’ όνομά μου είναι Ελένη. Είμαι εδώ για απόκρυψη τραυματία αντάρτη... 
Ναι, φύλακα, είμαι εξόριστη. Είμαι πρόσφυγας και εξόριστη από παντού... ένα κορίτσι τριών χρονών που κλαίει στην προκυμαία... 
Δεν έχω νερό ... δεν έχω σαπούνι ... δεν έχω χαρτί να γράψω στα παιδιά μου... 
•	Γυναίκα καφενείου: 
Κοιμήθηκε. Φύγε εσύ. Θα μείνω εγώ.
Καταραμένε Εμφύλιε.
Είχες δυο γιους, κοπέλα μου.
•	Ελένη: 
Τι είπες;
•	Γυναίκα καφενείου: 
Είχες δύο γιους.
•	Ελένη: 
Τι λες;

•	Γυναίκα καφενείου: 
Ναι, κυρά μου.
•	Ελένη: 
Τι λες; Τι λες; Τι λες;

ΠΡΑΞΗ 9η

ΣΚΗΝΗ 35 ΑΝΑΧΩΜΑ / ΜΕΡΑ 

•	Γυναίκα καφενείου: 
Σκύψε, είναι απαγορευμένη ζώνη εδώ! Σκύψε! Εδώ γινόταν η μάχη. Ο στρατός από τούτη τη μεριά κι οι αντάρτες πίσω απ’ το ανάχωμα.
•	Γιάννης΄: 
Γυρεύω το Γιώργη!
Γυρεύω το Γιώργη τον καπετάνιο!
•	Γιώργης: 
Ποιος με θέλει;
•	Γιάννης: 
Δε μ’ αναγνωρίζεις;
Είμαι ο Γιάννης, ο αδερφός σου!
•	Γιώργης: 
Ο πόλεμος, Γιάννη. Μας άλλαξε ο πόλεμος.
•	Γιάννης: 
Η μάνα, Γιώργη.
Χάθηκε η μάνα μας . 
Τη βρήκανε κουβάρι στο κελί. 
Έε. Γιώργη
•	Γιώργης: 
Έε, Γιάννη.
•	Γυναίκα καφενείου: 
Χώρισαν κι η μάχη συνεχίστηκε.
 Όσοι αντάρτες γλίτωσαν, πέρασαν τα σύνορα.
 Ο άλλος σου ο γιος, κυρά μου, κείτεται πέρα…στα ερείπια του μεγάλου σπιτιού.
Πού πας; Έχει περίπολα!

ΣΚΗΝΗ 35Β	ΣΠΙΤΙ ΛΙΜΝΗ / ΜΕΡΑ

•	Νέος:
 31 Μαρτίου 1945.
 Νησιά Kerama. Αμερικανική Βάση του Ειρηνικού, 
 15 μίλια δυτικά  της Okinawa. 
 Ελένη μου.
 Εχω από χθες το γράμμα σου της 1ης Δεκέμβρη 1944, στην τσέπη μου.  
 Ένα θαύμα πώς έφτασε εδώ, έστω τόσους μήνες μετά, κάνοντας το γύρο             
 του κόσμου.
 Γελάω και κλαίω. 
 Δόξα τω Θεώ είστε καλά και η πατρίδα πια ελεύθερη.
 Το γιόρτασα μόνος μου στο αντίσκηνο μεθώντας. 
Παραπονιέσαι ότι σε ξέχασα. Πώς είναι δυνατόν; 
Όλα αυτά τα χρόνια δεν πέρασε στιγμή που να μη σε σκέφτομαι.
Εμείς εδώ, σ’ αυτά τα άγνωστα νησιά
στη λάσπη ενός κίτρινου ποταμού σαπίζουμε με τ’ όπλο στο χέρι περιμένοντας μέρα τη μέρα, εξήντα χιλιάδες commandos, εξήντα χιλιάδες μελλοθάνατοι.... να φύγουμε για την κόλαση που λέγεται Okinawa. 
Χθες βράδυ ονειρεύτηκα ότι ξεκινήσαμε μαζί να βρούμε τις πηγές του ποταμού. 
Ένας γέρος μας οδηγούσε. 
Όσο προχωρούσαμε, το ποτάμι μίκραινες και έσπαγε σε χίλια μικρά ρυάκια..
Κάποια στιγμή ψηλά, κάτω από τις χιονισμένες κορφές, ο γέρος μας έδειξε ένα κομμάτι γης από άγριο χορτάρι σ’ ένα σκιερό και υγρό μέρος. 
Κάθε φύλλο χόρτου κρατούσε μικρές σταγόνες δροσιάς που έπεφταν κάθε τόσο στο μαλακό χώμα. 
Αυτό το λιβάδι, είπε ο γέρος, είναι οι Πηγές του ποταμού.
•	Ελένη: 
Γιώργη μου! Γιώργη μου! 
     Αγόρι μου! Καλέ μου! 
Σήκω, Γιώργη μου!
 Γιώργη μου, σήκω! 
Δεν έχω κανέναν πια. 
Κανέναν να σκέφτομαι. Κανέναν να περιμένω τις νύχτες. Κανέναν ν’ αγαπάω. 
Ήσουν εκείνος και ήσουν εσύ. 
Ήσουν εκείνος και ήσουν εσύ.
•	Νέος: 
Άπλωσες το χέρι σου στο υγρό χόρτο κι όταν το σήκωσες λίγες σταγόνες κύλησαν και έσταξαν σα δάκρυα πάνω στη γη...

ΤΕΛΟΣ

•